Αγαπημένη μου… Ερωτικό Ποίημα – Τασος Λειβαδιτης (αποσπασμα) Ο λα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου, τότε που μου χαμογελούσες. Στην πιό μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή. Ναι αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα. Σαν ήμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου, έσκυβε και με ρωτούσε: τι έχεις αγόρι μου; Δε μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ’ τον ώμο της έναν κόσμο άδειο από σένα, και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια. Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήταν που αργούσες ακόμα. Όταν τη νύχτα κοίταζα τ’ αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου. Κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου, κι άνοιγα, δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο, ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε. Έτσι έζησα, πάντοτε. Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά, σα να με γνώριζες από χρόνια. Σου πήγαινε αυτό το κίτρινο φόρεμα… ένα απλό φτηνό φόρεμα μα μα ήταν τόσο όμορφα κίτρινο. Οι...
Αναρτήσεις
ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ Διότι η φιλανθρωπία, ο οίκτος, η ελεημοσύνη, υποβιβάζουν τον παραλήπτη της βοήθειας, τον κάνουν απλό αντικείμενο, αφορμή για επίδειξη της γενναιοδωρίας μας (για να μην πούμε της ανωτερότητάς μας). Έπειτα, το συναίσθημα δεν είναι πολύ σταθερό κίνητρο. Την μία στιγμή παρασυρόμαστε από ένα μελοδραματικό ρεπορτάζ για τα παιδάκια της Σομαλίας - και θέλουμε να κάνουμε τα πάντα γι αυτά - και την επόμενη ώρα τα έχουμε ξεχάσει. Όχι λοιπόν μελοδραματισμοί, όχι Δονκιχωτισμοί, ούτε φιλανθρωπίες. Η σωστή ανθρωπιστική βοήθεια είναι απόδοση δικαιωμάτων στους κατόχους τους. Δεν γίνεται από οίκτο ή καλοσύνη, ούτε για να εξασφαλίσουμε μια καλή θέση στον παράδεισο. Γίνεται επειδή είναι υποχρέωση όλων μας να αποκαταστήσουμε την ελλείπουσα δικαιοσύνη. Μαζί με την τροφή ή την περίθαλψη, ξαναδίνει στους παραλήπτες και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια - πράγμα που δεν θα έκανε η ελεημοσύνη. Ν.ΔΗΜΟΥ
Ρίτσος: «Ίσως να ’ναι κι έτσι» Αποσπάσματα από το έργο του πολυβραβευμένου ποιητή ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΟΣΟ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΜΑΣ απομακρύνονται ο ένας απ' τον άλλον. Οι άνθρωποι γίνονται περισσότερο κοινωνικοί και λιγότερο ανθρώπινοι. Χάνουν τις ιδιομορφίες τους, τα ιδιαίτερα προτερήματα και τα ελαττώματά τους -σχεδόν ισοπεδώνονται. Οι φιλίες μαραίνονται. ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ, ΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ, οι άνθρωποι μοιάζουν περισσότερο (ακόμη και στα κοστούμια τους και στη χτενισιά τους), σαν να καταργηθήκανε οι διαφορές τους, κι όμως τώρα ακριβώς νιώθεις πως οι διαφορές τους αυξήθηκαν, κι όλοι τους χωρισμένοι με διαδοχικά κάθετα στρώματα τυπικότητας κι ευγενικής ψυχρότητας. ΟΠΩΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ. Οι όμορφες εκείνες μονοκατοικίες με τις γύψινες γιρλάντες, με τους καπνοδόχους, τ’ ανθέμια, τους κήπους, τα πηγάδια, καθεμιά τους με το δικό της γούστο, τη δική της φυσιογνωμία, απορία ή και αδεξιότητα, δόθηκαν με αντιπαροχή κι υψώθη...
Κρισναμούρτι: Η αλήθεια « Όταν ο νους αφήσει να πεθάνουν όσα έχει συσσωρεύσει για τη δική του ασφάλεια, τότε θα αρχίζει να ζει στην πραγματικότητα» DOCTV.GR 29.09.2016 ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ Ο ΝΟΥΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΘΕΛΕΙ να έχει μόνιμη ησυχία, μόνιμη γαλήνη, μόνιμη μακαριότητα ή ό,τι άλλο σας αρέσει, υπάρχει μια τέτοια μόνιμη κατάσταση; Αν υπάρχει, τότε θα πρέπει να υπάρχει κι ένα μονοπάτι προς αυτήν, οπότε κάποιες πρακτικές, κάποια «πειθαρχία», μια μέθοδος διαλογισμού είναι πράγματα απαραίτητα για να πετύχουμε αυτή την κατάσταση. ΑΝ, ΟΜΩΣ, ΤΟ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΑΥΤΟ λίγο πιο προσεκτικά και βαθιά, θα ανακαλύψουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο. Ο νους, όμως, απορρίπτει αυτό που είναι γεγονός, επειδή αναζητά κάποια μορφή ψυχολογικής ασφάλειας και μέσα από την ίδια του την επιθυμία προβάλλει την ιδέα της Αλήθειας σαν να είναι κάτι μόνιμο, απόλυτο, κι έπειτα προχωράει κι εφευρίσκει μονοπάτια για να τον οδηγήσουν εκεί. ΑΥΤΗ Η ΣΚΟΠΙΜΗ ΕΠΙΝΟΗΣΗ έχει πολύ μικρή σημασία για τον άνθρωπο που θέλει πραγματικά ν’ ...
Καστοριάδης: Λόμπι και Χόμπι Οι νέοι ζουν σε μια κοινωνία όπου όλες οι «αξίες» έχουν αντικατασταθεί από το «βιοτικό επίπεδο». Ούτε θρησκεία, ούτε ιδέες, ούτε αλληλεγγύη. (Καστοριάδης, δεκαετία του '80) DOC TV 22.03.2013 Τίθεται το ερώτημα αν μπορούν ακόμα οι δυτικές κοινωνίες να κατασκευάσουν το είδος εκείνο του ατόμου που είναι απαραίτητο για τη συνέχιση της λειτουργίας τους. Το πρώτο και κύριο εργαστήριο κατασκευής σύμμορφων προς την κοινωνία ατόμων είναι η οικογένεια. Η κρίση της σύγχρονης οικογένειας δεν έγκειται μόνο ούτε κυρίως στη στατιστική της διάλυση· το βασικό είναι ο θρυμματισμός και η αποσύνθεση των παραδοσιακών ρόλων -άντρας, γυναίκα, γονείς, παιδιά- και η συνέπειά τους: ο άμορφος αποπροσανατολισμός των νέων γενεών. 'Όσα είπαμε προηγουμένως για τα κινήματα των τελευταίων είκοσι χρόνων ισχύουν και για αυτόν τον τομέα (αν και, στην περίπτωση της οικογένειας, η διαδικασία χρονολογείται από πολύ παλιότερα. Έχει αρχίσει, προκειμένου για τις πιο «εξελιγμένες» χώρε...
